"Oswoić wodę
Dogonić wiatr
Pokonać słabość
Wznieść się jak ptak
Nasze marzenie
Od tylu lat
Dziś moment żeby
Zadziwić świat
...
Najlepsi z najlepszych
Spełnia się sen
Najlepsi z najlepszych
Dziś jest nasz dzień"

OOM Turawa
Strona Mistrzostw

Tym razem opolszczyzna była areną zmagań najlepszych szachistów Polski rocznika 1993 i 94. Mistrzostwa Polski czternastolatków noszą oficjalną nazwę Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży. Olimpiada składała się z 26 dyscyplin min: szermierka, judo, kajakarze i nasza dyscyplina szachy. Na OOM panuję specyficzny klimat, różni się on od MP do lat 10-12 czy 16-18. Na każdym kroku podkreśla się ideę olimpijską. Poszanowanie rywala, sprawiedliwe sędziowanie, rywalizacja fair-play to wartości, które w sporcie muszą być nadrzędne. Taka też była Olimpiada 2007 w Turawie. Szczególnie dramatyczna była ostatnia runda na pierwszych deskach. Walka o medale i awanse do Mistrzostw Świata, Europy czy też przyszłorocznych MP, była niesamowita. Mimo, że grali już doświadczeni zawodnicy, na policzkach pojawiały się łzy, a u zwycięzców ogromna radość i zewsząd odbierane gratulacje.

Gościły nas ośrodki położone za Turawą. Malowniczym las i lokalizacja nad samym jeziorem (mimo początkowych chęci nie odważyłem się wykąpać) to było dobre rozwiązanie dla tego rodzaju mistrzostw. Wrażenie estetyczne bardzo pozytywne. Peters (tu graliśmy) Jowisz (noclegi i wyżywienie) to pięknie dopracowane ośrodki. Wszędzie roztaczały się miłe widoki, było gdzie pospacerować, ośrodek ubarwiały niespotykane kamienie i roślinność. Tryskające fontanny w nich pomarańczowo-czerwone rybki czy choćby mini-zoo z stadniną koni, owcami, kózkami czy pawiami ściągał w okresie długiego weekendu nie tylko szachistów.

Pod swoją opieką miałem Anię Gadzinowską z Kalisza oraz Martynę Pietrzak z Wichra Zbąszyń. Ogólnie ekipa Wielkopolski liczyła 12 zawodników, byli też trenerzy, rodzice, opiekunowie. Każdy z reprezentantów naszego województwa otrzymał dres, większość ekip też ubierała się w swoję barwy toteż łatwo można było rozpoznać kto jest skąd. Szkoda tylko, że po turnieju zawodnicy musieli zwrócić je z powrotem do opiekuna wojewódzkiego, byłaby to piękna pamiątka po turnieju. Turniej wystartował w piątek, Ania dość szybko wróciła z zerem do pokoju. Jak się okazało przeciwniczka do samego końca walczyła o medal MP. Drugiego dnia było już lepiej, ale tylko ze zwycięstwa można było być zadowolonym. Przeciwniczka mając czystego piona więcej w końcówce lekkofigurowej dotknęła nie tą figurę co trzeba, podstawiła. Rzucając w między czasie jeszcze niewybrednym epitetem musiała szybko złożyć broń. Trzecia i czwarta runda nadal bez historii - dwa remisy. Drugi remis po walce z Marysią Warchoł z Poznania. Bez piona Ania musiała nadrabiać, przeciwniczka w niedoczasie nie chciałą ryzykować i przystała na remis. Piąta runda, kaliszanka wykazała się w końcu dużą bojowością, w końcówce z różnobarwnymi gońcami i po wieży stał remis. Kto jednak walczy do końca o zwycięstwo może być obficie nagrodzony tak też się stało. Tego samego dnia była 6 runda, podopieczna uniesiona poprzednum sukcesem rozegrała swoją najlepszą partię w turnieju i niejako z rozpędu bardzo pewnie wygrała. Wynik na półmetku 4/6 poprawił nastroje, odważniejsza i pewniejsza gra również napawała optymizmem. Wielkopolsce szło w kratkę, za to bardzo dobrze radziła sobie Martyna. W rozmowie z moim wspólokatorem podkreślałem, żeby tylko dziewczyny się nie spotkały... wykrakałem. Mimo że pomagałem również Martynie, przygotować mogłem tylko swoją zawodniczkę. Martyna zmieniłą swoje początkowe ruchy i w całej partii okazała się jednak lepsza. Porażka podcięła skrzydła Ani i zremisowała 8 i 9 rundę. Przy czym w óśmej długo grała bez piona, ale sytuacja zmieniła się na korzyść i w końcu to ona miała piona więcej w wieżówce, przy dokładnej grze można było wygrać. W dziewiątej kolejna wielkopolanka Gosia Jaśnikowska z Ostrowa Wlkp., szybki remis... za szybki. Ostatnia runda, gdy tylko Ania zobaczyła kojarzenia skrzywiiła się, no przecież z przeciwniczką z Rybnika „dwa lata temu przegrała”. Uśmiechnąłem się tylko i rozpoczeliśmy pertraktacje, przygotowanie było bardziej psychologiczne, uzpełniliśmy je prostym wariantem ogranym w kilku blitzowych partiach. Poskutkowało Ania wygrała ze mną zakład, o który założyliśmy się przed grą, z dumą przyniosła punkt! Skończyła jako pierwsza z grupy dziewczynek. Najgorsze jest przecenianie siły gry rywala i niedostrzeganie swoich umiejętności. Obiektywnie patrząc nie był to dobry turniej w wykonaniu Ani. Zresztą sama podkreślała, że jest bez formy. Cóż, każdy chciałby zajmować tak wysokie miejsce na MP nie grając najlepiej!. Ania gra zacięcie i do samego końca, brakuje jednak u niej bojowości i walki o cały punkt, a nie tylko o remis. Ostatnia runda pokazała, że jeśli się chce można wygrać z każdym. Gratuluję wyniku, po raz kolejny kaliszanka pokazała, że liczy się w krajowej czołówce. Za rok będzie starsza w roczniku, przy wytężonej pracy oraz większej ilości długich turniejów powinna znowu pokazać się z dobrej strony. Ania zajęła 11 miejsce i zdobyła 3 punkty do współzawodnictwa klubowego dla KTSW Kalisz. Martyna przez cały czas grała na wysokich stołach, była nawet szansa na medal. W przedostatniej partii nie sprostała srebrnej medalistce Malwinie Chrząszcz. Ostatnia partia z pionem więcej tym bardziej nie należało przegrać. Na początku turnieju dopisywało jej szczęście (szczególnie dwie pierwsze partie), później było nieco gorzej, w niektórych wyszła nieznajomość końcówek. 14 miejsce to na pewno nie było to na co w przeciągu turnieju liczyła sama zawodniczka. Na pocieszenie wylosowano ją na zakończeniu turnieju i otrzymała nagrodę.

W grupie dziewcząt zapowiadało się, że komplet medali zgarnie Koszalin, Kinga Zakościelna i Alicja Stodolnik nie wygrały jednak ostatniej rundy. Okazały puchar za 1 miejsce trafił do Kasi Adamowicz, druga była Chrząszcz, a na trzecie w bojowym stylu wskoczyła Dominika Ostrowska. W grupie chłopców wygrał niesamowicie utalentowany i przesympatyczny Darek Świercz. Drugi był Marcel Kanarek, które w ostatniej partii ograł trzeciego Marcina Krzyżanowskiego. Zostali odnaczeni również trenerzy złotych medalistów. Piotrek Mickiwicz(fm) trener Kasi oraz Artur Jakubiec(gm) trener Dariusza - otrzymali oni pamiątkowe medale.

Organizatorzy nie zapewnili za wiele atrakcji. W ostatni wieczór był grill z kiełbaskami. W ciepłe dni można było samemu coś zaplanować, w chłodniejsze dni ciężko było cokolwiek sensowengo wymyślić. Mnie udało się zagrać dwie towarzyskie partie z arcymistrzem Baroszem Soćko z Warszawy. Co jeszcze wywiozłem z Turawy? chore gardło i katar, w pokojach było niesamowicie zimno, a i we wspólnych łazienkach ciepłej wody brakowało. To nie był raczej standard Mistrzostw Polski. Wielkopolanie urozmaicali sobie dzień grając w piłkę, karty, ping-ponga czy biegając po ośrodku. Widać było, że przez ten okres zżyli się ze sobą. Odwieczna rywalizacja zmieniła się w znajomości, a może nawet przyjaźnie.

Uczestniczyliśmy też w otwarciu Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w Opolu. Piękne zorganizowane przedsięwzięcie, które upamiętnił swoim występem Paweł Kukiz ze swoim zespołem Piersi. W trzyosobowej reprezentacji Wielkopolski były: Ania, Martyna oraz Sara Kowalska. W hali opolskiego OSIRu wniesiono flagę olimpijską, z głośników leciały słowa piosenki, które zacytowałem na samym początku (Gadowski & Markowski & Rynkowski – Najlepsi z najlepszych). Tak naprawdę wszyscy uczestnicy Olimpiady są wygrani, prawdziwego sportowca cechuję to, że porażki motywują go do jeszcze większej pracy, a po sukcesach nie spoczywa na laurach tylko chce być jeszcze lepszy. Pozdrawiam wszystkich wielkopolan oraz znajomych z opolskiej Turawy.